Fic League of legend : See nil 2 [ShenxLee sin]

posted on 07 Mar 2014 23:11 by therike directory Fiction

ในคืนนั้น ทั้ง Shen และ Lee sin เลือกที่จะปิดห้องเงียบใส่กัน Lee sin แอบหวังลึกๆ ว่าเขาจะขอย้ายห้อง

แต่ Shen รู้ดีว่าเรื่องนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้ ทุกวันจะมีแชมเปี้ยนเดินทางมาเพื่อแข่ง League of legends ทั้งบ้านพัก ร้านอาหารก็แออัดไปด้วยเหล่าแชมเปี้ยนผู้หิวโหยและเหนื่อยล้า ยังไม่รวมพวกที่มีขนาดใหญ่คับห้องกับสัตว์ประหลาดแปลกตาอีก ถ้าสุ่มสี่สุ่มห้าขอเปลี่ยนที่อยู่ได้มีเรื่องกันมากมายใหญ่โตแน่นอน

Shen ประสานมือไว้ที่ท้ายทอยและเอนกายบนเตียงภายในห้องมืดสลัว ทอดสายตาไปยังผืนฟ้ายามค่ำคืน

Eyes of twilight ...หน้าที่ของเขา

 แม้ในความหมายคือการตัดสินโดยไม่ลำเอียงใดๆ แต่ Shen อดไม่ได้ที่จะเฝ้ามองมันและดื่มด่ำกับความสงบยามค่ำคืน

ตอนนั้นเองที่เขาได้ยินเสียงสวดมนต์ดังแว่วมา

ขนาดตัวไม่ได้อยู่ที่วัดก็ยังปฏิบัติกิจอย่างเคร่งครัด สมกับที่ได้รับความนับถือจากคนในสำนักจริงๆ

Shen หลับตาลงช้าๆ พร้อมกันนั้นสายลมเย็นฉ่ำก็พาลพัดเข้ามา คลอละมุนกับน้ำเสียงนุ่มลึกของ Lee sin ช่วยให้ชายหนุ่มคล้อยลงสู่ห้วงนิทราในไม่ช้า

 

 

เสียงเคาะประตูเวลาเช้าตรู่ดังขึ้น ขณะที่ Shen แต่งตัว เขาหยิบหน้ากากมาสวมแล้วเดินไปเปิดประตูด้วยความงุนงง

ประกายสีขาวแวบใส่ดวงตาเป็นอันดับแรก ตรงหน้าคือชายในเครื่องแบบสีทองอร่ามครบชุด

เจ้าชายผู้สูงส่ง บุตรแห่งแผ่นดิน Demacia

Jarvan IV

                ข้างๆ กันคือคู่กรณีที่ดึงหน้าใส่เงียบๆ

“มีอะไร Jarvan” Shen กระตุกคิ้วโต้เล็กน้อยขณะถาม

“ข้าบอกว่าไม่เอา!” Lee sin โวย “ข้าไม่ใช่เด็ก! ไม่จำเป็นต้องมีพี่เลี้ยง”

“เจ้าก็พึ่งมาที่นี่นะ เมื่อวานถ้าหมอนี่ไม่พากลับที่พัก เจ้าคงนอนข้างนอกให้ยุงหามเล่นเหมือนกันนั่นแหละ”

Jarvan หันไปค้านแล้วยิ้มกว้างให้ชายตรงหน้า Shen เริ่มสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมา ยิ่งเห็นท่าทางหงุดหงิดนั่นยิ่งแล้วใหญ่ ดูท่าจะมีงานหนักมาหาอีกเป็นแน่แท้

ซึ่งเขาเดาไม่ผิด

“Shen ในฐานะที่เจ้ามีคุณธรรม ความโอบอ้อมอารีแก่เพื่อนแชมเปี้ยนด้วยกัน ข้าคิดว่า...”

“อย่าพูด...”

“เงียบน่า! แค่ช่วงแรกไม่ถึงกับตายหร๊อก” (ตรงนี้ Lee sin ครางน้อยๆ จนเขาคิดสงสาร) “เอาล่ะ เข้าเรื่องแบบจริงจัง ระยะแรกข้าต้องการให้เจ้าพา Lee sin ไปรู้จักกับสถานที่สำคัญอย่างพวกร้านอาหาร ไม่ก็ลานซ้อมซะ จะเฉลี่ยวันละที่ก็ได้ ไม่หนักหนาอะไรว่าไหม”

“...”

Jarvan ยังคงร่ายทุกอย่งที่ควรแนะนำขณะที่ Shen กับ Lee sin สังหารกันทางโทรจิต เขาพยายามหาจังหวะพูดค้านแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะจริงจังกับเรื่องนี้ แถมย้ำข้อมูลซ้ำๆ จนเขาแอบกรอกตาไปมา พวก Demacia จริงจังแบบนี้ทุกคนเลยหรือเปล่านะ? แต่ก็น่าชื่นชมอยู่หรอก

“ถ้าแน่ใจแล้วว่าเขาสามารถจำกลิ่นเฉพาะของทุกที่ได้หมด เจ้าก็หมดงาน ตกลงนะ”

ประโยคมัดมือชกเล่นเอา Shen เงียบกริบไปพักใหญ่ เขาทบทวนสิ่งที่ฟังมาคร่าวๆ ก่อนจะฉุกใจอะไรบางอย่างขึ้นมา...

“ทำไมเจ้าไม่ทำหน้าที่นี้เองล่ะ?”

Jarvan ตอบในทันที

“เจ้ามาจาก Ionia เหมือนกัน และข้ามีงานต้องทำ จบข่าวนะ”

สองหนุ่มจาก Ionia ส่งเสียง ‘ฮึ่ม’ พร้อมกันด้วยไม่ได้นัดหมาย

 

“นั่นกลิ่นอะไรน่ะ”

Lee sin ย่นจมูกทันทีที่ผ่านร้านอาหาร ด้านในมีสัตว์ประหลาดคล้ายแมลงสีแดงตัวใหญ่เบิ้มกำลังกินอาหารเรียบร้อยผิดปกติ(Cho’Gath แทบจะใช้มีดกับส้อมอยู่แล้วถ้าเขามีมือ Shen รู้สึกชื่นชมในความเรียบร้อยของเจ้านี่จากใจ) กับเจ้าตัวเล็กผู้ไม่สามารถเปรียบเทียบได้ว่าเหมือนสัตว์อะไร จัดการอาหารในจานอย่างตะกละตะกลามพร้อมกับน้ำลายสีเขียวเปรอะเต็มจาน

“พวกแชมเปี้ยนกำลังกินข้าวเช้ากันอยู่ เหมือนกันนั่นแหละ”

“แต่ร้านนี้วุ่นวายดีนะ”

“ทุกร้านก็วุ่นวายเหมือนกันหมด”

“ขอโทษที่ไม่รู้จักสงบปากสงบคำ”

“รู้ตัวด้วยเหรอ”

“....เจ้านินจาหน้าตาย”

“ทุกคนพูดแบบนั้นเหมือนกัน”

Shen ตอบเรียบและเดินนำต่อโดยไม่หันกลับมามอง ช่วงเช้าอันแสนสุขของเขาถูกทำลายเพียงเสี้ยววินาที ท่าทาง Jarvan จะรู้ว่าเขาพา Lee sin เข้าที่พักเลยถือโอกาสเพิ่มหน้าที่มาเพื่อให้อีกฝ่ายเข้ากับที่นี่ได้เร็วยิ่งขึ้น

แต่ไม่ใช่กับเขาแน่ๆ

“วันนี้เราจะสุดกันสนามซ้อม”

Shen หยุดเดินกะทันหันและมองทอดไปยังลานกว้าง ซึ่งประกอบไปด้วยเศษเครื่องมือแตกหักหลายชิ้น กับแท่นไม้ซึ่งทำเป็นรูปคนวางไว้จากจุดต่างๆ ในตอนเช้ายังไม่มีใครเข้าใช้ทำเอาทั้งลานเงียบเหงาผิดปกติ

“หุ่นพวกนั้นใช้ฝึกได้ถ้าเจ้าอยากลอง แต่ไม่หมูอย่างที่คิดหรอกนะ”

Shen ยืนกอดอกนิ่งอยู่นอกลาน มอง Lee sin ก้าวไปด้านหน้าจนอยู่ตรงหน้าหุ่นไม้ขนาดเท่าตัวจริง ยืนคอพับพาบหมดสภาพ พอลองผลักหัวดู หัวนั่นก็เอนไปตามทิศทางนั้นๆ จนดูน่าขัน ละม้ายคล้ายตุ๊กตาล้มลุกมากกว่าจะเอามาให้แชมเปี้ยนฝึกฝน

“ก็แค่หุ่..”

ไม่ทันจบประโยค ร่างของเขาก็กระเด็นเข้ามาอยู่แทบเท้า Shen ทันทีพร้อมอาการจุก

“พวกมันขยับได้ ข้าไม่ได้ลืมบอกใช่ไหม?”

Lee sin กระโดดลุกขึ้นและเข้าไปที่ลานดังเดิม หุ่นตัวนั้นเริ่มขยับอย่างรวดเร็ว พยายามส่งหมัดใส่เป้าหมายหลายต่อหลายครั้ง แต่เป้าหมายของมันสามารถหลบการโจมตีได้อย่างรวดเร็วและพลิ้วไหวราวใบไม้ วินาทีต่อมาแขนทั้งสองของมันก็ถูกกระชากออกอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกับศีรษะ หุ่นไม้สิ้นแรงต่อกรทรุดลงกับพื้นไร้การขยับเช่นเคย Shen ยังคงยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ก่อนจะพูดว่า

“รอดมาด้วยเหรอ”

“ไอ้...!”

ตอนนี้ผ่านมาได้ครึ่งชั่วโมงแล้ว

 

edit @ 24 Apr 2014 20:35:50 by rike

Comment

Comment:

Tweet